Gisterenavond ging ik met mijn lieftallige wederhelft en zijn zus naar Nekka Nacht in het Sportpaleis. We hadden gratis tickets dus vond ik dat het ideale moment om de sfeer rond Nekka Nacht zelf op te snuiven. Niet dat ik alle weken ga, maar normaal gezien rijd ik tot in Merksem en neem ik daar de tram… parkeerprobleem opgelost. Mijn grote liefde en zijn zus hadden het niet zo begrepen op dit plan en ik moet eerlijk zeggen dat ik misschien toch ook liever richting Sportpaleis reed zonder tussenkomst van een tram. Zo gezegd, zo gedaan. Met z’n drietjes zaten we in de auto, de trip verliep vlot tot we aan de brug van het Sportpaleis kwamen. Geen stress, ik zou wel een plaats vinden op de parking. NIET DUS! De hele parking was voorbehouden dus ik moest op zoek naar een andere plaats. Dat is géén evidentie he! Ik sprak meteen een agente aan die de frustratie blijkbaar op mijn gezicht kon aflezen. Ze raadde me vriendelijk aan om de brug nogmaals over te rijden en te parkeren naast het kanaal. Ok, brug terug over en parkeren aan het kanaal. Gelukt, nu nog even wandelen tot we binnen konden.

Eens gezeten duurde het welgeteld 5 (!) minuten voor ik ruzie had met een buurman. Ik ben geen ruziemaker, kan zelfs best veel verdragen voor ik uit mijn vel schiet. Ik zat in het rode vak, blok 148, rij 29, stoel 5. Stoel 6 was vrij want ik had een ticket op overschot, handig want dan zat ik niet naast een vreemde. Twee minuten later komt er een oudere man naast mij zitten die beweert dat dit vak 149 was. De buren aan de andere kant bevestigden dat dit wel degelijk vak 148 was, maar dat wilde deze meneer niet geloven. Hij ging daar met mij in discussie, zei dat ik mij niet moest moeien, dat dit 149 was en dat ik het anders zelf maar moest aftrappen. Ok ja… daar had ik geen antwoord op en ik had geen zin in een verpeste avond.

Genieten dan maar. Bart Peeters was de gastpresentator van Nekka. Normaal gezien hou ik niet zo van hem, het lijkt altijd alsof hij springbonen gegeten heeft of met vlooien zit. Hij is écht wel te actief. Toen ik hem gisteren bezig zag had hij ook van die opstoten maar het was niet storend, hij deed het zelfs heel erg goed. Ook de muziek, die ik anders eigenlijk niet beluister, viel heel goed mee! Ronny Mosuse, Axl Peleman, Raymond Van Het Groenewoud, Ramses Shaffy en vele anderen brachten goede nummers.

Dit alles klinkt te mooi om waar te zijn en dat was het ook. Iedereen weet dat je in het Sportpaleis nogal dicht op elkaar zit. Wat er voor, achter of naast je gebeurt heb je meteen gezien. Voor ons zat een mama, een papa en een koppeltje (dochter en schoonzoon vermoedde ik). Wat er zich toen afspeelde hou je echter niet voor mogelijk. Het koppel kreeg ruzie en de jongen besloot om ter plaats, tijdens MIJN Nekka Nacht, de relatie tot een einde te brengen. Hij trapte het af en het meisje bleef lekker meeshaken. Wat daar de reden voor was weet ik niet. Was het omdat ze haar vriend een dramaking vindt of omdat ze het hele concert met haar gsm aan het opnemen was? Mij een raadsel. Tot aan het einde van de eerste helft bleef het rustig, maar daarna begonnen ook mama en papa zich te moeien en was het hek helemaal van de dam.

Denk je dat mijn avontuur er al op zit? Lees nog even verder want er komt nog wat. H., een vriendin, klas- en dorpsgenoot had ook een ticket kunnen bemachtigen. Tijdens de pauze belde ze me om te zeggen dat ze in het gele vak zat. Bleek dat toch wel récht tegenover mijn plaats te zijn zeker! Zij zag me niet dus nam ik een rood lichtje en besloot ik er even mee te zwaaien zodat ook H. me kon lokaliseren. Opzet geslaagd, wel met een paar kwade blikken van de buurman. Ook H. zond nog eens een signaal naar mij zodat ik zeker wist dat zij daar zat. Hilarisch, maar nu wisten we tenminste waar we zaten.

Concert gedaan, terug naar huis. Bij mij is dat altijd moeilijker dan het lijkt. Ik kon de parking niet verlaten langs de kant waar ik er was opgegaan, dus ik moest een hele route volgen langs het kanaal. Om de één of andere bizarre reden reed ik daar helemaal alleen. Kilometerslang reed ik om 12 uur ’s nachts langs dat donkere industrieterrein. Toen kwam ik opeens een verkeersbord tegen dat tenminste eens een dorpsnamen vermeldde. Mits een grote omweg (dank u stomme parking!) raakte ik dan toch veilig terug thuis.

Een geslaagde avond, bed in en misschien volgend jaar terug!