Flashback

Komende zaterdag zal ik de mooie leeftijd van 22 bereiken. Twee keer hetzelfde getalletje, het overkomt me maar om de 11 jaar natuurlijk. Nu ik bijna deze magische leeftijd bereik, vind ik het tijd voor een overzicht van het afgelopen jaar. Ik beloof om het kort te houden.

Ik ben een zomerskindje, dus begin ik mijn flashback ook in de zomer van 2007. Na zes weken hard (vakantie)werken en aanstormende tweede zits, vonden B. en ik het tijd voor een welverdiende vakantie. We trokken een weekje naar Luxor, Egypte en beleefden daar de mooiste reis die we tot nu toe samen gemaakt hebben.

Eens terug van onze reis wachtte ons een aangename verrassing met enkele onaangename bijwerkingen. B. en ik startten voor de reis onze eigen website op met een totaal nieuw concept. Die website werd in zowat alle media (tv, radio, kranten, tijdschriften, internet) besproken. Voor ons was dit niet echt wat we in gedachten hadden voor onze website. We wilden filmpjes voor vrienden en familie, niet voor heel Vlaanderen. Nu ja, zoiets hou je niet tegen natuurlijk. We haalden de voorpagina van Het Laatste Nieuws eind augustus en hebben daar nu mooie herinneringen aan. Mensen die ons project niet begrepen, hadden natuurlijk geen positief woord over voor ons. Op dat moment raakte me dat enorm, nu maakt het me niet uit wat anderen ervan denken.

Tijdens die hele storm in een glas water moest ik natuurlijk mijn examens in tweede zit tot een goed einde brengen. Ik stond op het punt om naar mijn allerlaatste jaar aan de hogeschool te gaan, geen tijd dus om steken te laten vallen. Gelukkig hoorde ik eind september dat ik geslaagd was en dat ik naar het laatste jaar zou gaan. Opdracht volbracht!

Dat laatste jaar werd er één van ups en downs. Er waren enorm veel opdrachten (een eindwerk, stage en project en veel lessen) en ik heb weinig van mijn laatste academiejaar kunnen genieten. Toch heb ik tijdens het project weer een heleboel echte vrienden leren kennen. ‘Mijn twee schatten’ van dienst waren K. en Z. Met hen in het bijzonder heb ik veel plezier gehad. Ons project heeft ons de nodige stress bezorgd maar mocht aan de andere kant toch ook een succes genoemd worden.

Na het afronden van het project zat het academiejaar er op. Daar stond ik dan ineens… een beetje onverwacht afgestudeerd, mét onderscheiding (voor de eerste keer in mijn leven). Gelukkig zit ik in een comfortabele postitie en kan ik deze zomer rustig vakantiewerk doen en uitkijken naar onze reis. Meteen na onze trip begin ik dan vast te werken bij een Gents communicatiebureau. Het was mijn eerste sollicitatie en ik had al meteen prijs, ik mocht beginnen. Ik kijk er ongelooflijk naar uit, al zit ik met gemengde gevoelens. Ik mis mijn maatjes nu al.

Zoals beloofd was dit mijn korte flashback. Vanaf nu kijk ik weer vooruit Zaterdag vier ik mijn 22ste verjaardag in het gezelschap van mijn grote liefde en onze families. Ik ben gelukkig.

Zondagnamiddag

Zondagnamiddag. Traditioneel hét moment om afscheid te nemen van mijn leuke weekend bij B. Ik zie er altijd enorm tegenop om de trein naar huis te nemen gewoon omdat ik zo lang onderweg ben en allemaal rare mensen zie tijdens het weekend. Wie mijn blog volgt weet dat ik altijd de nodige avonturen meemaak en dat was ook vandaag, op zondagnamiddag, weer niet anders.

Ik stond om xx.59u in H., de woonplaats van B., te wachten op de trein richting Antwerpen. De spoorlijn is traditioneel een lijn vol obstakels en ook vandaag was er weer vertraging, 7 minuten om precies te zijn. Ik maakte me stilaan al druk want om xx.34 uur vertrekt mijn trein in Antwerpen-centraal. Als de trein uit H. op tijd is kom ik in Antwerpen aan om xx.28u, genoeg om over te stappen dus zolang er geen vertraging is. Onderweg heeft de trein gelukkig wat tijd kunnen inhalen maar ik arriveerde toch maar om xx.32u in centraal. Ik besloot om via eerste klas helemaal naar voor in de trein te lopen om er zo snel uit te kunnen springen en me naar het andere perron te begeven. Wat er toen volgde was weer typisch mij.

Eens uit de trein zette ik het op een lopen. In mijn ene hand een laptoptas, aan mijn andere arm bengelde een zwaar geladen tas. Normaal gezien lach ik altijd met mensen die tevergeefs naar de trein lopen ook al zijn de deuren dicht. Ik heb die mensen ondertussen al onderverdeeld in verschillende categorieën, maar daar vertel ik later meer over.

Ik spurtte dus met al mijn bagage richting trein. De deuren waren al gesloten maar voor mij was er ook een gezin dat het op een loopje zette. Ik kon natuurlijk niet onderdoen dus ik liep met hen mee. De conducteur aanzag het allemaal en stond wat met zijn armen te zwaaien toen ik bijna aankwam. Ik vertraagde en dacht dat ik er niet meer in mocht. Geen probleem, ik kon ook een andere trein nemen maar dan had ik in het volgende station maar 2 minuten om over te stappen. (ja, inderdaad, ik moet tijdens het weekend 2 keer overstappen). Ik vroeg aan de conducteur of ik nog op de trein mocht. Hij antwoordde heel bezorgd: “Nee, ik riep: zie maar dat je niet valt”. Ik vroeg me meteen af hoe belachelijk ik er wel niet moet uitgezien hebben toen ik met mijn hele hebben en houden naar het verste deel van de trein liep.

Met het schaamrood op mijn wangen, zowel van het lopen als van de bezorgde conducteur, stapte ik in de overvolle wagon en veroverde een plaatsje. De conducteur kwam over me zitten en begon een praatje te maken. Hij was heel vriendelijk en begon over fotografie, photoshop en andere onderwerpen. Zoals ik in eerdere berichten al zei ken ik de conducteurs na zes jaar pendelen wel, zij mij ook blijkbaar.

Het was een interessant gesprek met een vriendelijke conducteur en voor één keer duurde mijn treinrit niet te lang. Terwijl ik dit typ zit er een andere conducteur naast me die een paar zwartrijdende jongens aanpakt. Bovendien vragen ze hem of ze Isobetadine krijgen tegen de hoofdpijn. (Eerst vroegen ze Dafalgan maar dat had de conducteur niet, enkel ontsmettingsmiddel zei hij). Ik zucht en denk in mezelf nogmaals, na zes jaar wennen de treinritten nog steeds niet!