You are currently browsing the category archive for the 'Uncategorized' category.
Gisteren was het tijd voor de apotheose van het project waar we met een groep van tien ongeveer zo’n half jaar mee bezig geweest zijn. Ondanks wat foutjes hebben we vele positieve commentaren gekregen. Er daagde veel volk op, er waren geen technische fouten, alles bleef mooi binnen de tijdslimiet, …
Waar ik nu aan denk is dat het project van ons er echt volledig op zit. Volledig, maar dan ook écht volledig. Buiten een paar presentaties zullen we niet meer met elkaar samenwerken. Nu ik hieraan denk, heb ik spijt dat ik gisteren (en ook daarvoor) niet meer genoten heb van het feit dat we voor de laatste keer vanalles samen deden. Ok, de stress zorgde er voor dat genieten er niet echt bij was, maar toch.
Binnen een week of drie studeren we af en zullen de meesten onder ons elk hun eigen weg gaan. Ik weet het nu al… ‘k ga ze één voor één missen. Voor mijn partners in crime, K. en Z. Ik heb met hen ongelooflijk veel gelachen en plezier gemaakt. Er waren ook minder leuke momenten maar als ik er op terugkijk, dan besef ik toch dat dit de enige groep is waar ik zoveel aan had.
We moeten eigenlijk geen afspraken meer maken maar het zou toch leuk zijn om volgend jaar met de hele groep naar onze opvolgers te gaan kijken, zien hoe zij het er van af brengen. Het is misschien een utopie maar ik zal er toch alles aan doen om iedereen bij elkaar te krijgen.
Dear team, it was an honour working with all of you. (Klinkt Titanic-achtig he, niet?) Precies het zinnetje van dat orkest voor het grote schip zinkt. Bij ons zinkt er niets, iedereen stapt gewoon op zijn of haar bestemming af.
S. heeft gesproken.
De treinritten van en naar school duren voor mij ongelooflijk lang. Al zes jaar lang neem ik elke dag diezelfde trein. Ondertussen ken ik de meeste mensen die dagelijks met me meereizen net als de conducteurs en de treinbestuurders. Normaal gezien plof ik me neer en staar ik gedurende een uur uit het raam. Ik doorkruis zeer mooie natuur dus het zou zonde zijn om dat te negeren. Enkel om mijn abonnement te tonen aan de conducteur beweeg ik even om in mijn tas te grabbelen.
De mensen die over of naast me zitten kunnen me meestal gestolen worden. Ik ben niet asociaal hoor, ik geniet gewoon van de rust die ik dan heb. Enkel als ik mensen ken doe ik een praatje (van een uur) natuurlijk. Vandaag kreeg ik een wel heel speciale gast tegenover mij die meteen mijn aandacht trok. Ik zat rustig een kruiswoordraadsel in te vullen (de trein stond stil in het station dus weinig mooie natuur om naar te kijken) toen een dronken man over mij kwam zitten. Hij had niet enkel een halve bak bier in zijn jas zitten, hij had ook een Duitse Scheper bij. Je kent het wel, zo’n hond die meer weg heeft van een wilde bruine beer. Ik keek naar de hond, de hond keek naar mij en op dat moment beslisten we allebei dat wij nooit vrienden zouden worden. Die bloeddorstige blik in de ogen tegenover mijn kwade blik, die lange scherpe tanden tegenover mijn gebit dat niet gewend is om rauw vlees te verslinden, die poten met lange klauwen tegenover mijn fijne handen… we hadden maar weinig overeenkomsten.
De hond besloot om over mij te gaan zitten en me onophoudelijk aan te kijken. Ik kan je verzekeren dat ik schrik kreeg. Weglopen? Ja, was ik van plan. Meer nog, ik heb zelfs een ontsnappingspoging ondernomen en die zag er als volgt uit. Ik nam mijn jas en deed die aan maar terwijl ik druk in de weer was met mijn kledingstukken trapte ik op de poot van de hond. De hond schoot recht en versperde meteen de weg, alsof hij wilde zeggen “jij denkt nu toch niet dat ik je zomaar ga laten gaan”. De dronken man ondernam geen poging om de gemoederen te bedaren. Ik ben dan maar braaf blijven zitten, met een hond die me aankeek alsof hij me ging verscheuren.
Treinritten, na zes jaar kan ik ze nog altijd niet voorspellen.
