Komende zaterdag zal ik de mooie leeftijd van 22 bereiken. Twee keer hetzelfde getalletje, het overkomt me maar om de 11 jaar natuurlijk. Nu ik bijna deze magische leeftijd bereik, vind ik het tijd voor een overzicht van het afgelopen jaar. Ik beloof om het kort te houden.

Ik ben een zomerskindje, dus begin ik mijn flashback ook in de zomer van 2007. Na zes weken hard (vakantie)werken en aanstormende tweede zits, vonden B. en ik het tijd voor een welverdiende vakantie. We trokken een weekje naar Luxor, Egypte en beleefden daar de mooiste reis die we tot nu toe samen gemaakt hebben.

Eens terug van onze reis wachtte ons een aangename verrassing met enkele onaangename bijwerkingen. B. en ik startten voor de reis onze eigen website op met een totaal nieuw concept. Die website werd in zowat alle media (tv, radio, kranten, tijdschriften, internet) besproken. Voor ons was dit niet echt wat we in gedachten hadden voor onze website. We wilden filmpjes voor vrienden en familie, niet voor heel Vlaanderen. Nu ja, zoiets hou je niet tegen natuurlijk. We haalden de voorpagina van Het Laatste Nieuws eind augustus en hebben daar nu mooie herinneringen aan. Mensen die ons project niet begrepen, hadden natuurlijk geen positief woord over voor ons. Op dat moment raakte me dat enorm, nu maakt het me niet uit wat anderen ervan denken.

Tijdens die hele storm in een glas water moest ik natuurlijk mijn examens in tweede zit tot een goed einde brengen. Ik stond op het punt om naar mijn allerlaatste jaar aan de hogeschool te gaan, geen tijd dus om steken te laten vallen. Gelukkig hoorde ik eind september dat ik geslaagd was en dat ik naar het laatste jaar zou gaan. Opdracht volbracht!

Dat laatste jaar werd er één van ups en downs. Er waren enorm veel opdrachten (een eindwerk, stage en project en veel lessen) en ik heb weinig van mijn laatste academiejaar kunnen genieten. Toch heb ik tijdens het project weer een heleboel echte vrienden leren kennen. ‘Mijn twee schatten’ van dienst waren K. en Z. Met hen in het bijzonder heb ik veel plezier gehad. Ons project heeft ons de nodige stress bezorgd maar mocht aan de andere kant toch ook een succes genoemd worden.

Na het afronden van het project zat het academiejaar er op. Daar stond ik dan ineens… een beetje onverwacht afgestudeerd, mét onderscheiding (voor de eerste keer in mijn leven). Gelukkig zit ik in een comfortabele postitie en kan ik deze zomer rustig vakantiewerk doen en uitkijken naar onze reis. Meteen na onze trip begin ik dan vast te werken bij een Gents communicatiebureau. Het was mijn eerste sollicitatie en ik had al meteen prijs, ik mocht beginnen. Ik kijk er ongelooflijk naar uit, al zit ik met gemengde gevoelens. Ik mis mijn maatjes nu al.

Zoals beloofd was dit mijn korte flashback. Vanaf nu kijk ik weer vooruit 🙂 Zaterdag vier ik mijn 22ste verjaardag in het gezelschap van mijn grote liefde en onze families. Ik ben gelukkig.

Zondagnamiddag. Traditioneel hét moment om afscheid te nemen van mijn leuke weekend bij B. Ik zie er altijd enorm tegenop om de trein naar huis te nemen gewoon omdat ik zo lang onderweg ben en allemaal rare mensen zie tijdens het weekend. Wie mijn blog volgt weet dat ik altijd de nodige avonturen meemaak en dat was ook vandaag, op zondagnamiddag, weer niet anders.

Ik stond om xx.59u in H., de woonplaats van B., te wachten op de trein richting Antwerpen. De spoorlijn is traditioneel een lijn vol obstakels en ook vandaag was er weer vertraging, 7 minuten om precies te zijn. Ik maakte me stilaan al druk want om xx.34 uur vertrekt mijn trein in Antwerpen-centraal. Als de trein uit H. op tijd is kom ik in Antwerpen aan om xx.28u, genoeg om over te stappen dus zolang er geen vertraging is. Onderweg heeft de trein gelukkig wat tijd kunnen inhalen maar ik arriveerde toch maar om xx.32u in centraal. Ik besloot om via eerste klas helemaal naar voor in de trein te lopen om er zo snel uit te kunnen springen en me naar het andere perron te begeven. Wat er toen volgde was weer typisch mij.

Eens uit de trein zette ik het op een lopen. In mijn ene hand een laptoptas, aan mijn andere arm bengelde een zwaar geladen tas. Normaal gezien lach ik altijd met mensen die tevergeefs naar de trein lopen ook al zijn de deuren dicht. Ik heb die mensen ondertussen al onderverdeeld in verschillende categorieën, maar daar vertel ik later meer over.

Ik spurtte dus met al mijn bagage richting trein. De deuren waren al gesloten maar voor mij was er ook een gezin dat het op een loopje zette. Ik kon natuurlijk niet onderdoen dus ik liep met hen mee. De conducteur aanzag het allemaal en stond wat met zijn armen te zwaaien toen ik bijna aankwam. Ik vertraagde en dacht dat ik er niet meer in mocht. Geen probleem, ik kon ook een andere trein nemen maar dan had ik in het volgende station maar 2 minuten om over te stappen. (ja, inderdaad, ik moet tijdens het weekend 2 keer overstappen). Ik vroeg aan de conducteur of ik nog op de trein mocht. Hij antwoordde heel bezorgd: “Nee, ik riep: zie maar dat je niet valt”. Ik vroeg me meteen af hoe belachelijk ik er wel niet moet uitgezien hebben toen ik met mijn hele hebben en houden naar het verste deel van de trein liep.

Met het schaamrood op mijn wangen, zowel van het lopen als van de bezorgde conducteur, stapte ik in de overvolle wagon en veroverde een plaatsje. De conducteur kwam over me zitten en begon een praatje te maken. Hij was heel vriendelijk en begon over fotografie, photoshop en andere onderwerpen. Zoals ik in eerdere berichten al zei ken ik de conducteurs na zes jaar pendelen wel, zij mij ook blijkbaar.

Het was een interessant gesprek met een vriendelijke conducteur en voor één keer duurde mijn treinrit niet te lang. Terwijl ik dit typ zit er een andere conducteur naast me die een paar zwartrijdende jongens aanpakt. Bovendien vragen ze hem of ze Isobetadine krijgen tegen de hoofdpijn. (Eerst vroegen ze Dafalgan maar dat had de conducteur niet, enkel ontsmettingsmiddel zei hij). Ik zucht en denk in mezelf nogmaals, na zes jaar wennen de treinritten nog steeds niet!

Gisteren was het tijd voor de apotheose van het project waar we met een groep van tien ongeveer zo’n half jaar mee bezig geweest zijn. Ondanks wat foutjes hebben we vele positieve commentaren gekregen. Er daagde veel volk op, er waren geen technische fouten, alles bleef mooi binnen de tijdslimiet, …

Waar ik nu aan denk is dat het project van ons er echt volledig op zit. Volledig, maar dan ook écht volledig. Buiten een paar presentaties zullen we niet meer met elkaar samenwerken. Nu ik hieraan denk, heb ik spijt dat ik gisteren (en ook daarvoor)  niet meer genoten heb van het feit dat we voor de laatste keer vanalles samen deden. Ok, de stress zorgde er voor dat genieten er niet echt bij was, maar toch.

Binnen een week of drie studeren we af en zullen de meesten onder ons elk hun eigen weg gaan. Ik weet het nu al… ‘k ga ze één voor één missen. Voor mijn partners in crime, K. en Z. Ik heb met hen ongelooflijk veel gelachen en plezier gemaakt. Er waren ook minder leuke momenten maar als ik er op terugkijk, dan besef ik toch dat dit de enige groep is waar ik zoveel aan had.

We moeten eigenlijk geen afspraken meer maken maar het zou toch leuk zijn om volgend jaar met de hele groep naar onze opvolgers te gaan kijken, zien hoe zij het er van af brengen. Het is misschien een utopie maar ik zal er toch alles aan doen om iedereen bij elkaar te krijgen.

Dear team, it was an honour working with all of you. (Klinkt Titanic-achtig he, niet?) Precies het zinnetje van dat orkest voor het grote schip zinkt. Bij ons zinkt er niets, iedereen stapt gewoon op zijn of haar bestemming af.

S. heeft gesproken.

De treinritten van en naar school duren voor mij ongelooflijk lang. Al zes jaar lang neem ik elke dag diezelfde trein. Ondertussen ken ik de meeste mensen die dagelijks met me meereizen net als de conducteurs en de treinbestuurders. Normaal gezien plof ik me neer en staar ik gedurende een uur uit het raam. Ik doorkruis zeer mooie natuur dus het zou zonde zijn om dat te negeren. Enkel om mijn abonnement te tonen aan de conducteur beweeg ik even om in mijn tas te grabbelen.

De mensen die over of naast me zitten kunnen me meestal gestolen worden. Ik ben niet asociaal hoor, ik geniet gewoon van de rust die ik dan heb. Enkel als ik mensen ken doe ik een praatje (van een uur) natuurlijk. Vandaag kreeg ik een wel heel speciale gast tegenover mij die meteen mijn aandacht trok. Ik zat rustig een kruiswoordraadsel in te vullen (de trein stond stil in het station dus weinig mooie natuur om naar te kijken) toen een dronken man over mij kwam zitten. Hij had niet enkel een halve bak bier in zijn jas zitten, hij had ook een Duitse Scheper bij. Je kent het wel, zo’n hond die meer weg heeft van een wilde bruine beer. Ik keek naar de hond, de hond keek naar mij en op dat moment beslisten we allebei dat wij nooit vrienden zouden worden. Die bloeddorstige blik in de ogen tegenover mijn kwade blik, die lange scherpe tanden tegenover mijn gebit dat niet gewend is om rauw vlees te verslinden, die poten met lange klauwen tegenover mijn fijne handen… we hadden maar weinig overeenkomsten.

De hond besloot om over mij te gaan zitten en me onophoudelijk aan te kijken. Ik kan je verzekeren dat ik schrik kreeg. Weglopen? Ja, was ik van plan. Meer nog, ik heb zelfs een ontsnappingspoging ondernomen en die zag er als volgt uit. Ik nam mijn jas en deed die aan maar terwijl ik druk in de weer was met mijn kledingstukken trapte ik op de poot van de hond. De hond schoot recht en versperde meteen de weg, alsof hij wilde zeggen “jij denkt nu toch niet dat ik je zomaar ga laten gaan”. De dronken man ondernam geen poging om de gemoederen te bedaren. Ik ben dan maar braaf blijven zitten, met een hond die me aankeek alsof hij me ging verscheuren.

Treinritten, na zes jaar kan ik ze nog altijd niet voorspellen.

Menig filosoof, gediplomeerd of niet, heeft er zich het hoofd al over gebogen. Wat is geluk? En wat is gelukkig zijn? Ik denk het te weten maar kan het niet echt definiëren. Dat hoeft ook niet, want wat ben ik met een regeltje theorie als ik me op dit moment al helemaal gelukkig voel.

Ik werk samen met negen andere studenten aan een eindproject. Het is de laatste keer dat we met z’n allen én op deze school zullen samenwerken. Een moment om te koesteren, inderdaad. Het botert niet altijd goed, dat moet ik ook even toegeven. Je werkt met tien en moet elkaar ook een beetje aftasten. Toch heb ik enkele groepsleden gevonden waarmee het bijzonder goed klikt. Met K. werk ik al langer samen voor groepswerkjes. Of dat nu met twee, met zes of met tien is… we weten elkaar altijd te vinden. We werken perfect samen, zijn een geolied team. Ook voor dit project werken we weer samen en het is steeds lachen geblazen. Ook Z., heb ik beter leren kennen en ook met haar maken K en ik enorm veel plezier. Het is heerlijk om met deze mensen te kunnen samenwerken. We kunnen de slappe lach hebben maar evengoed serieus werken.

Ik besef hoe gelukkig ik ben. Voor hetzelfde geld zat ik met een stel zeurpieten opgezadeld. Ik voel me goed in het groepje en ben blij dat ik zoveel lach met deze mensen.

Naast dit ben ik ook heel gelukkig met mijn lieftallig liefje. Vanmorgen stapte hij op de tram en ik miste hem al bijna meteen :s en dat nadat we al 3.5 jaar samen zijn! Ik mis hem niet graag, maar geniet er aan de andere kant ook van dat ik hem na zoveel tijd nog daadwerkelijk mis. Ik kijk er altijd naar uit om hem te zien en ik hoop nog altijd om als 75-jarigen de eendjes in het park te gaan voederen met een homp brood dat we zelf niet meer opkrijgen omdat we de harde korsten niet meer kunnen eten! Romantisch beeld van oud worden, niet?

Gisterenavond ging ik met mijn lieftallige wederhelft en zijn zus naar Nekka Nacht in het Sportpaleis. We hadden gratis tickets dus vond ik dat het ideale moment om de sfeer rond Nekka Nacht zelf op te snuiven. Niet dat ik alle weken ga, maar normaal gezien rijd ik tot in Merksem en neem ik daar de tram… parkeerprobleem opgelost. Mijn grote liefde en zijn zus hadden het niet zo begrepen op dit plan en ik moet eerlijk zeggen dat ik misschien toch ook liever richting Sportpaleis reed zonder tussenkomst van een tram. Zo gezegd, zo gedaan. Met z’n drietjes zaten we in de auto, de trip verliep vlot tot we aan de brug van het Sportpaleis kwamen. Geen stress, ik zou wel een plaats vinden op de parking. NIET DUS! De hele parking was voorbehouden dus ik moest op zoek naar een andere plaats. Dat is géén evidentie he! Ik sprak meteen een agente aan die de frustratie blijkbaar op mijn gezicht kon aflezen. Ze raadde me vriendelijk aan om de brug nogmaals over te rijden en te parkeren naast het kanaal. Ok, brug terug over en parkeren aan het kanaal. Gelukt, nu nog even wandelen tot we binnen konden.

Eens gezeten duurde het welgeteld 5 (!) minuten voor ik ruzie had met een buurman. Ik ben geen ruziemaker, kan zelfs best veel verdragen voor ik uit mijn vel schiet. Ik zat in het rode vak, blok 148, rij 29, stoel 5. Stoel 6 was vrij want ik had een ticket op overschot, handig want dan zat ik niet naast een vreemde. Twee minuten later komt er een oudere man naast mij zitten die beweert dat dit vak 149 was. De buren aan de andere kant bevestigden dat dit wel degelijk vak 148 was, maar dat wilde deze meneer niet geloven. Hij ging daar met mij in discussie, zei dat ik mij niet moest moeien, dat dit 149 was en dat ik het anders zelf maar moest aftrappen. Ok ja… daar had ik geen antwoord op en ik had geen zin in een verpeste avond.

Genieten dan maar. Bart Peeters was de gastpresentator van Nekka. Normaal gezien hou ik niet zo van hem, het lijkt altijd alsof hij springbonen gegeten heeft of met vlooien zit. Hij is écht wel te actief. Toen ik hem gisteren bezig zag had hij ook van die opstoten maar het was niet storend, hij deed het zelfs heel erg goed. Ook de muziek, die ik anders eigenlijk niet beluister, viel heel goed mee! Ronny Mosuse, Axl Peleman, Raymond Van Het Groenewoud, Ramses Shaffy en vele anderen brachten goede nummers.

Dit alles klinkt te mooi om waar te zijn en dat was het ook. Iedereen weet dat je in het Sportpaleis nogal dicht op elkaar zit. Wat er voor, achter of naast je gebeurt heb je meteen gezien. Voor ons zat een mama, een papa en een koppeltje (dochter en schoonzoon vermoedde ik). Wat er zich toen afspeelde hou je echter niet voor mogelijk. Het koppel kreeg ruzie en de jongen besloot om ter plaats, tijdens MIJN Nekka Nacht, de relatie tot een einde te brengen. Hij trapte het af en het meisje bleef lekker meeshaken. Wat daar de reden voor was weet ik niet. Was het omdat ze haar vriend een dramaking vindt of omdat ze het hele concert met haar gsm aan het opnemen was? Mij een raadsel. Tot aan het einde van de eerste helft bleef het rustig, maar daarna begonnen ook mama en papa zich te moeien en was het hek helemaal van de dam.

Denk je dat mijn avontuur er al op zit? Lees nog even verder want er komt nog wat. H., een vriendin, klas- en dorpsgenoot had ook een ticket kunnen bemachtigen. Tijdens de pauze belde ze me om te zeggen dat ze in het gele vak zat. Bleek dat toch wel récht tegenover mijn plaats te zijn zeker! Zij zag me niet dus nam ik een rood lichtje en besloot ik er even mee te zwaaien zodat ook H. me kon lokaliseren. Opzet geslaagd, wel met een paar kwade blikken van de buurman. Ook H. zond nog eens een signaal naar mij zodat ik zeker wist dat zij daar zat. Hilarisch, maar nu wisten we tenminste waar we zaten.

Concert gedaan, terug naar huis. Bij mij is dat altijd moeilijker dan het lijkt. Ik kon de parking niet verlaten langs de kant waar ik er was opgegaan, dus ik moest een hele route volgen langs het kanaal. Om de één of andere bizarre reden reed ik daar helemaal alleen. Kilometerslang reed ik om 12 uur ’s nachts langs dat donkere industrieterrein. Toen kwam ik opeens een verkeersbord tegen dat tenminste eens een dorpsnamen vermeldde. Mits een grote omweg (dank u stomme parking!) raakte ik dan toch veilig terug thuis.

Een geslaagde avond, bed in en misschien volgend jaar terug!

Zoals ik al vertelde ga ik met mijn grote liefde naar de andere kant van de wereld. Dat we het een en ander moeten voorbereiden lijkt dan ook logisch. We waren dus reisverslagen aan het lezen, mogelijke routes aan het bekijken, must see’s aan het zoeken, enz.

Las Vegas is één van de laatste haltes tijdens onze reis voor we in het eindstation San Francisco belanden. Las Vegas zal de meesten wel bekend in de oren klinken. Ocean’s Eleven, Twelve, Thirteen speelden zich allemaal af in het Bellaggio Hotel. Casino’s, The Strip, Venetië, Egypte, Parijs, Wedding Chapels… Ja, je vindt het allemaal Las Vegas. Vooral dat laatste vonden we interessant: trouwen in Las Vegas. We zagen het al helemaal zitten en het duurde dan ook niet lang voor we het ideale scenario gecreëerd hadden. Priester? Definitely Elvis, the King. Getuigen? Het koppel dat na ons komt. Trouwacte? Niet nodig, daar trouwen is toch onwettig dus al zeker geen problemen om later hier nog te trouwen. Klinkt allemaal heel leuk maaaaaar… we hadden bij dat laatste punt één ding over het hoofd gezien. Wie trouwt in Las Vegas kan natuurlijk nadien in België nog op een normale manier trouwen of je kan de papieren van Las Vegas wettig laten verklaren en dan geldt het huwelijk van ginder ook in dit land. Maar net daar wringt het schoentje. Ik wil niet trouwen! Toch niet in een Wedding Chapel! Het is duur (minimum 250 dollar) én een huwelijk is daar wel degelijk legaal. Ik vond het nu niet meteen spannend om in de USA man en vrouw te zijn en in België vriend en vriendin. Mijn partner dacht er enigzins anders over, hij werd vooral tegengehouden door de hoge prijs. Nu ja, mannen zeker?

Geen huwelijk in Las Vegas dus. Geef mij maar een standaard huwelijk in België. Een leuke kerk, veel vrienden en familie, een normale priester die werd aangeduid door de Katholieke Kerk en nadien natuurlijk een heus feest!

Toepasselijker dan dit kan een titel niet zijn. Al ben ik natuurlijk al blij als ik een select publiek kan opbouwen i.p.v. de wereld die meeleest.

Het is dan eindelijk zover… ik heb een WordPress blog. Ik ben geen leek, helemaal niet. Ik blog al enkele jaren maar de uitdaging lonkte en kijk nu, ik beheer zowaar mijn eigen WordPress blog.

Kreeft. Wat een rare naam voor een blog, I know! Ik heb tien minuten namen zitten ingeven die een beetje anoniem bleven maar alles was al ingenomen door voorgangers. Ik kan hen dat natuurlijk niet kwalijk nemen. Ik ben geboren in juli en ben dus een kreeft… je hoeft niet veel langer na te denken om te weten waar mijn inspiratie voor de naam van dit blog vandaan kwam.

Wat kan je hier vinden? Wel, ik ben 21 en sta op het punt om heel belangrijke beslissingen te nemen. Ik zit in mijn laatste jaar aan de hogeschool en begin binnenkort mijn zoektocht naar werk. Al 3.5 jaar ben ik happy in love en het ziet er gelukkig niet naar uit dat dit zal veranderen. Eens ik werk en centjes verdien wil ik graag gaan samenwonen.

Wat je hier te lezen zult krijgen zal uiteenlopend zijn. Mooie momenten, minder mooie momenten, belevingen van mij, enz.

Veel leesplezier!

juli 2017
M D W D V Z Z
« Jun    
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31